Tweehonderd plekken uit het boek van mijn overgrootmoeder. Een voor een.Two hundred places from my great-grandmother's book. One at a time.
Elke plek, op de dag dat ik er was. Nieuwste eerst.Every place, on the day I was there. Newest first.
Hélène, 14 april 1936: “Canfranc. Station groter dan het dorp. De douane telt de veren.”
Canfranc. Nu een hotel. Waar zij haar koffers moest openen, staat de receptie. Ik draaide één keer rond en vroeg toen pas of het mocht.
Hélène, 28 juli 1934: “Normandië. Trap met rode loper. Margot daalt, ik draag de sleep.”
Cabourg. Een trap onder een koepel, rode loper. Ik vroeg aan de receptie of het mocht. Ja, na het ontbijt.
Hélène, 22 mei 1933: “Dorp zonder naam. Zondag vrij. Kerk koud, wijn zuur.”
Ze schreef niet welke kerk. Ik nam de enige met een blauw kruis op de muur. De grammofoon heb ik voor niets meegesleurd.
Parkent. Een oven die het zonlicht bundelt tot meer dan drieduizend graden. Ik draaide één keer rond in een jurk van 1929. Het blauw paste er beter bij dan ik.
Hélène, 3 augustus 1934: “Hotel aan zee. Kamer 14. Ramen dicht, het zout zit in de stoffen.”
Ze noemde de zee, niet de stad. Ik heb drie kustplaatsen geprobeerd. In deze had een gang nog kamernummers. De 14 was weg.
Een tuchthuis uit de achttiende eeuw. Ik legde de rozen op de vloer en draaide me om. Meer viel er niet te zeggen.
Vilvoorde. Niet uit het notitieboek. Hier begon ik zonder haar. Ik hoorde mijn hakken tot aan het einde van de gang.
Hélène, 16 november 1931: “Laatste avond. Margot weer te laat. Applaus toch.”
Zelfde zaal als de kooi, of niet. Hélène schreef nooit namen van zalen op. Een stoel achter het doek, voor Margot.
Hélène, 14 november 1931: “Feestzaal, drie avonden, publiek koud, champagne warm.”
Geen stad erbij, alleen haar schets van de zaal. Deze kwam het dichtst in de buurt. Waar het orkest stond, zette ik de kooi.
Foto's van Hélène, 1929–1939, met wat ze die dag in haar boek schreef.Photographs of Hélène, 1929–1939, with what she wrote in her book that day.
Hélène tekende goed. Ik krabbel.Hélène drew well. I scribble.
Elk beeld bestaat als archiefprint op katoenpapier, in een kleine oplage, met een gesigneerd certificaat dat vermeldt dat het beeld met AI gemaakt is. Formaten en prijs op aanvraag.Every image is available as an archival print on cotton paper, in a small edition, with a signed certificate stating that the image was made with AI. Sizes and prices on request.
| PapierPaper | katoen, matcotton, matte |
| OplageEdition | klein, per beeld vermeldsmall, stated per image |
| Certificaat | gesigneerd, vermeldt AIsigned, states AI |
| TentoonstellingenExhibitions | Nog geen tentoonstellingen. Wie het werk wil tonen: neem contact op.No exhibitions yet. If you would like to show the work, get in touch. |
Ottilie Verhaeghe (Gent, 1992) restaureert historische kostuums in een theateratelier. Toen het huis van haar grootmoeder werd leeggemaakt, vond ze op zolder de koffer van haar overgrootmoeder Hélène, met kostuumschetsen, stofstalen en een notitieboek van elke plek waar het gezelschap tussen 1928 en 1939 speelde. Het boek stopt op 28 augustus 1939 met één zin: “We zien elkaar terug in de zaal.” Sindsdien zoekt ze die plekken op en maakt er, met een camera op statief, de foto die Hélène daar nooit van zichzelf had.
Ottilie Verhaeghe (Ghent, 1992) restores historical costumes in a theatre workshop. When her grandmother's house was cleared, she found her great-grandmother Hélène's trunk in the attic: costume sketches, fabric swatches and a notebook of every place the company played between 1928 and 1939. It ends on 28 August 1939 with one line: “We will meet again in the hall.” Since then she has been visiting those places and, with a camera on a tripod, taking the photograph Hélène never had of herself there.
Voor prints, tentoonstellingen, publicaties, samenwerkingen en lezingen over het project.For prints, exhibitions, publications, collaborations and talks about the project. studio@ottilieverhaeghe.be
Een AI-fotoproject. Ottilie Verhaeghe, haar familie en La Paonne Blanche zijn verzonnen; de plekken zijn echt. Elk beeld is gemaakt met AI, op basis van een echte foto van de plek. Wat over een echte plek gezegd wordt, klopt en heeft een bron. De maker blijft anoniem.
An AI photography project. Ottilie Verhaeghe, her family and La Paonne Blanche are fictional; the places are real. Every image is made with AI, based on a real photograph of the place. Anything said about a real place is true and sourced. The maker remains anonymous.